Maandag 31 maart
Vanmorgen ontbeten met Ria en Henk Boonen uit Barneveld, een stel dat een deel van de Mayaroute doet, tot aan Antigua (Guatemala), waar hun zoon Martin 10 maanden zit; bij hem blijven ze nog een week. Ze reizen alles met openbaar vervoer (!) en hebben ook via Riksja-online geboekt. We ontmoetten ze gisteravond in ons hotel bij de internetcomputer, en blijken vandaag ook de excursie te doen naar de Indianendorpen Chamula en Zinacantán. Om half 10 vertrekken we met gids Cesar, en nog 2 Amerikaanse ladies in een minibusje de bergen in. Gelukkig niet ver, en ik mag voorin dus wagenziekte blijft uit. (morgen verder, nu eerst even eten 19.24 al!)
San Christobal dlC.: excursie Chamula en Zinacantán maart 31, 2008
Villahermosa – San Christobal de las Casas maart 30, 2008
Zondag 30 maart
Weer een lange reisdag, door de staten Tabasco en Chiapas, prachtige route (rest volgt).
Campeche – Villahermosa maart 29, 2008
Zaterdag 29 maart
Reisdag, mooie route langs de kust. (rest volgt)
Ruta Puuc: Uxmal en Labná maart 28, 2008
Vrijdag 28 maart: vandaag zijn mama en Nicolet jarig! Van harte gefeliciteerd.
Vroeg opgestaan, om 7 uur een kop koffie en een broodje, even tanken en dan rijden we weer. Eindbestemming vandaag is de kustplaats Campeche, maar eerst gaan we een paar Maya-tempels onderweg bekijken langs de ruta Puuc (Puuc staat voor een bouwstijl). We passeren Mérida en rijden naar Uxmal. Daar dwalen we ruim 3 uur rond tussen de ruines van de pyramide van de Tovenaar, het nonnenklooster, het balveld, casa de tortugas. Bij het Governor´s palace bel ik mam, maar ze is er helaas niet, dus spreek ik het antwoordapparaat in. Uxmal is wat meer jungle en nog minder ontdekt dan Chichén Itzá. Een aantal tempels is bijvoorbeeld nog niet blootgelegd. Dat zorgt voor een mysterieuze sfeer. Er lopen hier ook geen hordes toeristen.
Na de lunch rijden we rond half 3 verder de ruta Puuc op. De eerste regendruppels kletteren ineens op de autoruit! Die Chac (regengod) is blijkbaar goed gestemd. Vanwege de tijd moeten we kiezen welke tempel we nog meer gaan bezoeken (er zijn er in dit gebied vele) en kiezen voor Labná, een ruinestad met een mooie toegangspoort (arch). Hier zijn we op een Mexicaans stel met 2 kinderen na de enige. Donkere wolken pakken zich ineens samen, en als we terug naar de auto lopen horen we de stortbui achter ons aan komen razen over het loof van het woud. Rennen! Maar te laat, binnen 8 seconden ploffen we echt helemaal doorweekt in de auto. Buiten ruikt het heerlijk fris nu. We gaan snel verder, want er zijn nog een hoop kilometers voor de boeg, en we willen weer voor donker aankomen.
We stoppen nog bij Grutas of Xtacumbilzunan, die Frederick Catherwood in 1848 heeft geschilderd (en die onze dueno van het hotel in San Felipe nageschilderd heeft – het schilderij dat San zo mooi vond). Om kwart voor 5 mogen we met bedongen korting nog 15 minuten met een gids mee de grot in. Hier haalden de Maya´s vroeger hun water. Zo´n 150 jaar geleden ontdekten westerse ontdekkingsreizigers (die Catherwood dus, met ene Stephenson) ook de grot, en na onderzoek bleek dat er 7 naast elkaar lagen. In de andere 6 kon men echter lang niet komen door gebrek aan zuurstof. De grot bevat nu geen water meer, en is nog een heilige plek voor de Maya´s een een bezienswaardigheid. Om kwart over 5 spoeden we ons verder over Highway 180 naar Campeche, aan de horizon is de zon al behoorlijk aan het zakken. Ook brand het lampje op het dashboard (check) nog steeds. Hmm. Ik probeer Nicolet te sms-en, maar geen bereik (slik). Helaas blijken er nog behoorlijk wat dorpjes op de route te liggen, waar je langzaam doorheen moet vanwege de vele topes (onze drempels zijn er niets bij) die je auto enkel stapvoets overleeft. Dus dat houdt ontzettend op, en het wordt donker. We blijven achter een lokaal pick-up busje hangen dat ook richting Campeche scheurt (hij kent de loop van de weg en de ligging van de topes tenminste!). Pas om half 8 ´s avonds komen we – na weer zoeken van de weg, de routebeschrijving is behoorlijk bekopt – bij ons hotel in hartje centrum. Een oud koloniaal gebouw met hoge plafonds. Een echt zakenhotel, sober maar schoon. We gaan snel naar de plaza waar we eten op een balkon op de eerste etage met mooi uitzicht over het plein en de Cathedraal. Te moe om lang na te tafelen, het was een lange dag!
Izamal maart 27, 2008
Donderdag 27 maart, een vrije dag in Izamal, het gele stadje. Hier rijden paard en wagen door de straten als taxi, zijn alle huizen ei-geel en liggen een aantal tempels midden in het plaatsje. Of eigenlijk is het andersom: op de plek van een oud Mayadorp hebben de Spanjaarden bedacht een kerk te bouwen, en is er een stadje ontstaan. Door de straten geslenterd, een tempel bezocht, heerlijk gegeten, langs een hangmat-werkplaatsje gelopen en tijdens de middaghitte in een internetcafe deze travelblog gestart. In de namiddag in de hangmat bij ons hutje de dag van morgen voorbereid: via Uxmal over de Ruta Puuc naar Campeche. Een lange dag vol Maya-cultuur. Dus vroeg slapen onder de klamboe, want morgenochtend vroeg op pad.
Chichen Itza maart 26, 2008
Vroege vogels, nu weet ik waar de kreet vandaan komt. Om 5 uur werden we weer gewekt door een heel concert van fluitbekken. Nog even geprobeerd te slapen maar om 6 uur maar opgestaan. Vandaag Chichen Itza uitgebreid bezoeken! En het liefst zo vroeg mogelijk, dan is het nog rustig. Inderdaad, om 8 uur mochten we het park op (om 7 uur waren we er vanafgestuurd, tja het hek zat inderdaad nog dicht maar ja..) , en hadden we het nog bijna voor onszelf. Mooie foto’s kunnen maken! Tja wat kun je er over zeggen. Dat het sinds 1996 een van de wereldwonderen is. Dat hier eerst de Maya’s woonden, die de stad rond 800 n.C verlieten, waarna de Tolteken 100 jaar later de stad innamen; een oorlogzuchtig volkje met als grote hobby het offeren van mensen om het te laten regenen (nee, dit is niet logisch). Dat de grote Tempel een kalender blijkt te zijn. Meer feitjes? Zie wikipedia.
Maar de plek moet je vooral zien en beleven. Overweldigend allemaal, de tempels, omgeving, de hitte, de vele souvenirsstandjes die gaandeweg de ochtend opduiken, de hordes toeristen ook.. een plek om te verzuipen in de grootsheid. Een ervaring om nooit te vergeten.
In de namiddag op naar Izamal. Afslag gemist, verkeerd gereden, straatjes met eenrichtingsverkeer, maar voor donker toch gearriveerd in ons hotel (hoe hou je het spannend). Een klein paradijsje blijkt achter de nietszeggende voordeur in idem straatje. Achter de poort ligt een prachtige tuin met hutjes met veranda en hangmat, en 1 daarvan is de onze! 3 katten heetten ons welkom, hier voelen we ons wel 2 nachten thuis.
San Felipe – Valladolid – Chichen Itza maart 25, 2008
Dinsdag na het ontbijt weer weg uit San Felipe, terug richting Valladolid. Eindbestemming vandaag is Chichen Itza. Maar eerst onderweg het stadje Valladolid bekeken, tenminste, we hebben de Plaza Central verkend en de winkeltjes daaromheen. Eerst even lekker koffie drinken, Muriel bestelde per ongeluk een halve liter (jarra betekent dus een kan, of meer een hele grote mok) dus die was lekker wakker de rest van de dag. San zag leuke leren slippers, maar in haar maat had la senora ze niet meer. Maar geen probleem, haar man maakte ze in de werkplaats 2 blokken verderop, ze zou hem even bellen en over 10 minuten zouden ze er zijn. Prima! Helaas bleek het afgeleverde paar niet zo goed te zitten, dus que lastima – wat el senor graag vertaald wilde in het Engels. Too bad!
Door naar de cenote Dzitnup. Yucatan telt zo’m 3000 cenotes, waterbronnen, soms boven de grond, soms in een grot. Deze is in een grot, en omdat iedereen er heen gaat dachten wij doen we dat ook. Erg mooi om een keer te zien, maar dus wel heel druk en warm daar onder de grond. Nog maar een keertje een andere bezoeken, keuze genoeg. Men zegt dat die cenotes het gevolg zijn van de inslag van de meteoriet 65.000 jaar geleden vlak in zee boven Yucatan. De inslag zorgde voor het uitroeien van de dinosaurussen, en de meteoriet sloeg uiteen en baande zich ondergronds wegen door de aarde, en veroorzaakte daarmee ondergrondse rivieren. Brokstukken die vanuit de lucht neerkwamen sloegen gaten in de kalkstenen grond. En daar heb je de ondergrondse rivieren en bronnen. Het kalksteen plateau waar Yucatan uit bestaat, heeft nl. geen bovengrondse rivieren, alleen ondergronds.
Zo, tot zover het informatieve blokje; we waren vandaag dus op weg naar Chichen Itza, waar we rond 15u aankwamen bij ons hotel, Mayaland. Slik. Wat een hotel! Hier zou je dus je honeymoon door willen brengen in een van de villa’s in de tropische tuin. Wat een luxe, op 50 m van de ingang van het park. Wij hadden slechts een standard room van zeker 50m2, waar je dus best even de vreugdesalsa kunt dansen, hoera! De spullen op bed gegooid, bikini aan en even lekker in de zon bij een van de zwembaden (die waar verder bijna niemand was, met overal mooie vogels om ons heen – ik heb het fototoestel en Sandy dan ook niet meer gezien). Heel vervelend.
Om half 6 even snel wat eten, om om half 7 bij de ingang van het park te zijn voor de luz y sonida, de avondvoorstelling met licht en geluid. Heel bijzonder om in het donker daar te lopen, en bij het grote veld te komen en oog in oog te staan met El Castillo, de grote tempel. We gingen op het veld op de grond zitten, vooraan, en de voorstelling was indrukwekkend. Helaas deden de vertaal-koptelefoons het niet daar, dus het was vooral alles beleven, de sfeer, de tempel, de sterrenhemel, het lichtspektakel; fascinerend.
Terug in het hotel gelijk gaan slapen om de volgende ochtend vroeg naar het park te kunnen gaan.
Rio Lagartos, mangrove en vogels maart 24, 2008
Maandag van Playa del Carmen via Tulum – Coba – Valladolid naar het plaatsje Rio Lagartos aan de noordkust, voor een boottocht door de mangrove. Omdat we pas om 10u vertrokken waren van de autoverhuurmaatschappij, was het best doorrijden om er om 14u te zijn. Onderweg nog water, brood en bananen kopen, de tank vol gooien (en in een truc getrapt: San gaf 200 pesos, de man draaide zich om en kwam terug en beweerde dat ze een verkeerd briefje had gegeven, nl. 20, ai dat was een dure tank), en niet verdwalen (dat lukte niet in Tizimin waar het ineens eenrichtingsverkeer werd – wat we eerst niet doorhadden. We zagen wel steeds gebarende mensen maar dachten ja daar trappen we niet in – in onze mij licht je niet een tweede keer op bui – toen we merkten dat alle auto’s onze kant op kwamen – daar klopte toch iets niet haha). Toen heel Tizimin gezien op zoek naar de route naar Rio Lagartos, waar we pas om half 3 aankwamen. Maar dat was geen probleem, we konden zelfs eerst nog lunchen bij het restaurant. Heerlijk verse vis!
Onze kapitein op de boot was Gabriel, een jongen van halverwege de 20 en duidelijk opgegroeid met/aan het water. Hij kende alle vogels, waar ze zaten, hoe hij ze moest roepen. Een emmertje met vis om ze te lokken, of ze duikvluchten te laten maken. Met een noodgang vlogen we met de boot richting mangrove, waar we pelikanen, zeearenden, witte ibissen, reigers, fregatvogels, en nog veel meer vogelsoorten zagen, en een krokodil. Verderop was een zoutmeer, waar flamingo’s zich volaten met visjes waar ze erg roze van kleuren. Van Gabriel kregen we mooie veertjes die hij uit het water viste. Verderop waar we aangemeerd waren haalde hij elleboogdiep minerale modder uit het water wat je op je huid kon smeren. Een lekker maskertje zeg maar. Muriel wilde dat wel proberen en smeerde benen en gezicht ermee in. Mooi hoor! Op de terugweg aangemeerd bij een natuurlijke zoetwaterbron waar ik alles er weer af kon wassen. En inderdaad, een hele zachte huid! Gabriel nam bij een van de vissersbootjes onderweg verse vis mee voor het eten ’s avonds, de vis ging hij gelijk schoonmaken op de steiger toen we terugkwamen. De zon ging al zakken, de vogels vechtten om de lekkere hapjes die hij voor ze gooiden, en wij moesten afscheid nemen. Nog een kwartiertje te rijden naar het dorp San Felipe, waar ons hotel voor die nacht was.
Geweldige kamer in San Felipe, met trap naar een dakterras, waar we met een lekkere koude cerveza de zon onder zagen gaan. Het was wel koud, het waaide flink en het was bewolkt vandaag. Weer heerlijk verse vis gegeten in het restaurantje beneden, waar de eigenaar van het hotel de schilder bleek te zijn van de vele prachtige schilderijen die overal hingen. Ook in onze kamer hing een hele mooie van een cenote, San had ’m bijna willen kopen.
Ook vanavond ging het licht alweer vroeg uit, wat wil je als je elke ochtend om 5 uur wakker bent van de vogelconcerten!
Playa del Carmen maart 24, 2008
De vakantie begon met vertraging van 3 uur, Arkefly hield zijn reputatie hoog. Voordeel was wel dat de tussenstop op Cuba gewijzigd werd in Cancun, wat betekende dat wij nu rechtstreeks vlogen. Om 19u landden we in een tropisch warm Mexico en werden we opgewacht door onze pick-up, die ons naar het hotel in Playa del Carmen bracht. Fiesta Banana! Hele foute naam voor een leuk hotel aan de Quinta avenida, ofwel de gezelligste straat van het dorp. Nog een lekker drankje gedronken in de bar met taco’s en Maná uit de boxen (hoera! mijn favoriete Mexicaanse band!) en met oordopjes in tegen het gefeest gaan slapen. Het was in NL 5 uur in de ochtend, zo laat waren we 24 uur eerder ook opgestaan.
De volgende ochtend was het Pasen en het dorp in rust gedompeld. Iedereen bleek op het strand, waar wij de laatste 2 ligbedden en een palapa vonden en een heerlijk relaxed bounty dagje hadden. Sneeuw in NL lazen we in een sms, genietend van een ijsblauwe zee en sneeuwwit zandstrand. Dat is nog eens acclamatiseren.
Maandag begon onze reis dan echt; om 9uur werden we opgehaald om onze huurauto af te halen. Spannend of alles goed zou gaan. Het leek allemaal vrij ongeorganiseerd, mijn creditcard was al in beslag genomen, en vertellen wat ze gaan doen ho maar. Toch maar volledig eigen risico afgekocht en om 10 uur reden we in een mooie lichtblauwe dodge automaat het dorp uit richting Tulum. We’re on the road!
Mayamundo maart 22, 2008
Hallo lezers! Op deze blog willen wij jullie op de hoogte houden van onze reis naar Mexico van 22 maart t|m 13 april 2008.
