Ruta Puuc: Uxmal en Labná maart 28, 2008

Vrijdag 28 maart: vandaag zijn mama en Nicolet jarig! Van harte gefeliciteerd.
Vroeg opgestaan, om 7 uur een kop koffie en een broodje, even tanken en dan rijden we weer. Eindbestemming vandaag is de kustplaats Campeche, maar eerst gaan we een paar Maya-tempels onderweg bekijken langs de ruta Puuc (Puuc staat voor een bouwstijl). We passeren Mérida en rijden naar Uxmal. Daar dwalen we ruim 3 uur rond tussen de ruines van de pyramide van de Tovenaar, het nonnenklooster, het balveld, casa de tortugas. Bij het Governor´s palace bel ik mam, maar ze is er helaas niet, dus spreek ik het antwoordapparaat in. Uxmal is wat meer jungle en nog minder ontdekt dan Chichén Itzá. Een aantal tempels is bijvoorbeeld nog niet blootgelegd. Dat zorgt voor een mysterieuze sfeer. Er lopen hier ook geen hordes toeristen.
Na de lunch rijden we rond half 3 verder de ruta Puuc op. De eerste regendruppels kletteren ineens op de autoruit! Die Chac (regengod) is blijkbaar goed gestemd. Vanwege de tijd moeten we kiezen welke tempel we nog meer gaan bezoeken (er zijn er in dit gebied vele) en kiezen voor Labná, een ruinestad met een mooie toegangspoort (arch). Hier zijn we op een Mexicaans stel met 2 kinderen na de enige. Donkere wolken pakken zich ineens samen, en als we terug naar de auto lopen horen we de stortbui achter ons aan komen razen over het loof van het woud. Rennen! Maar te laat, binnen 8 seconden ploffen we echt helemaal doorweekt in de auto. Buiten ruikt het heerlijk fris nu. We gaan snel verder, want er zijn nog een hoop kilometers voor de boeg, en we willen weer voor donker aankomen.

We stoppen nog bij Grutas of Xtacumbilzunan, die Frederick Catherwood in 1848 heeft geschilderd (en die onze dueno van het hotel in San Felipe nageschilderd heeft – het schilderij dat San zo mooi vond). Om kwart voor 5 mogen we met bedongen korting nog 15 minuten met een gids mee de grot in. Hier haalden de Maya´s vroeger hun water. Zo´n 150 jaar geleden ontdekten westerse ontdekkingsreizigers (die Catherwood dus, met ene Stephenson) ook de grot, en na onderzoek bleek dat er 7 naast elkaar lagen. In de andere 6 kon men echter lang niet komen door gebrek aan zuurstof. De grot bevat nu geen water meer, en is nog een heilige plek voor de Maya´s een een bezienswaardigheid. Om kwart over 5 spoeden we ons verder over Highway 180 naar Campeche, aan de horizon is de zon al behoorlijk aan het zakken. Ook brand het lampje op het dashboard (check) nog steeds. Hmm. Ik probeer Nicolet te sms-en, maar geen bereik (slik). Helaas blijken er nog behoorlijk wat dorpjes op de route te liggen, waar je langzaam doorheen moet vanwege de vele topes (onze drempels zijn er niets bij) die je auto enkel stapvoets overleeft. Dus dat houdt ontzettend op, en het wordt donker. We blijven achter een lokaal pick-up busje hangen dat ook richting Campeche scheurt (hij kent de loop van de weg en de ligging van de topes tenminste!). Pas om half 8 ´s avonds komen we – na weer zoeken van de weg, de routebeschrijving is behoorlijk bekopt – bij ons hotel in hartje centrum. Een oud koloniaal gebouw met hoge plafonds. Een echt zakenhotel, sober maar schoon. We gaan snel naar de plaza waar we eten op een balkon op de eerste etage met mooi uitzicht over het plein en de Cathedraal. Te moe om lang na te tafelen, het was een lange dag!